De vanzelfsprekendheid die bijzonderheid blijkt te zijn..

Gepubliceerd op 29 april 2020 om 09:51

Helderblauwe luchten. Het geluid van vele soorten vogels. Een schonere lucht als in geen jaren hiervoor. Stille straten, open pleinen. Ademruimte.

 

Laptopverhogers, bureaustoelen, nieuw gecreëerde werkplekken in huis.

 

Maar oh, wat missen we het contact! Niet meer die vanzelfsprekende klop op je schouder, de betrokken hand op je arm. Het bijkletsen bij de koffie-automaat. Niet meer die liefdevolle omhelzing, het benadrukken dat je elkaar gemist hebt. Niet meer die blije duik in de nek van je ouders.

 

Realiseren dat wat er altijd was, niet vanzelfsprekend blijkt te zijn. Er iets is wat door alles heen kruist. Een land, een wereld stillegt. Klein krijgt. Ontzetting. Angst. Maar ook die blijvende dagelijkse onverschilligheid van mensen. Intrigerend. Irritant ook.

 

Het weer zijn met je gezin. Kleinere wereld. Minder volle agenda. Geen gejaag. Zitten in de zon en genieten van je kind als ze trots op haar buik van de glijbaan durft. Als je het tenminste zag, en niet met je hoofd in je smartphone zat… die weleens teveel vergroeid lijkt in onze handen…

zwaaien vanachter ramen. Colonnes met auto’s vol verjaardagsteksten en ballonnen. Digitale pubquiz met de vriendengroep, de digitale vrijmibo met je collega’s.  Hulplijnen als je contact wilt, praktische initiatieven voor maaltijden en boodschappenservice.

 

Maar ook het stille verdriet. Het missen van dierbaren die je ontvallen zijn. De limiet aan intimi op de begrafenis. De schrik van het dichtbij komen van de gevolgen. De vereenzaming. Weten dat je nog meer afgezonderd bent van de buitenwereld. Het isoleren, het niet meer nuttig voelen. Niet weten wie te bellen om toch contact op te zoeken. Depressie wellicht. Niet meer die vanzelfsprekendheid van de face-to-face afspraak met je hulpverlener.

 

Misschien toch wel een soort rouwfase waar we inzitten met elkaar. Noodgedwongen reset.

 

En dan nu de zoektocht om te behouden wat er toe doet en te laten van dat wat eigenlijk niets toevoegde. Een opvulling was van tijd wellicht. Weer realiseren wie we zijn dankzij anderen, hen bedanken daarvoor. Realiseren hoe rijk we eigenlijk waren nu contact en intimiteit geen vanzelfsprekendheden zijn. Koester alles wat je liefhebt!

 

Blog van Jabca Bakker

www.jabcablogt.wordpress.com 


 »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.